“ ชีวิต ” หรือชาตินี้ทุกคนมีชาติกำเนิดไม่เหมือนกัน
ไทยก็มี จีนก็มี เแขกก็มี ฝรั่งก็มี...มีชาติ มีตระกูลไม่เสมอกัน ตระกูลสูงก็มี ตระกูลต่ำก็มี
มีสติปัญญาไม่ทัดเทียมกัน ฉลาดหลักแหลมก็มี โง่เขลาเบาปัญญาก็มี..มีฐานะต่างระดับกัน ร่ำรวยก็มี จนก็มี
ความแตกต่างกันนานานัปการเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องชี้ในกรรมและผลของกรรมเห็นความมีภพชาติ
ในอดีตและของแต่ละชีวิตในชาติปัจจุบันที่เกิดมาต่างกันในชาตินี้ เพราะผลกรรมไว้ต่างกันในชาติอดีต
แม้ไม่ต้องการมีความทุกข์ ในภพหน้าก็ต้องทำใจไม่มีความทุกข์เสียตั้งแต่ในภพชาติปัจจุบันนี้
ไม่ปรารถนาเป็นอะไรไม่ปรารถนาเป็นอย่างไรในชาติหน้า..ก็ต้องทำใจ คือทำใจ
ไม่ให้เกาะเกี่ยวข้องอยู่กับอะไรนั้นกับอย่างไรนั้น ตั้งแต่ในปัจจุบันชาติจึงจะสมปรารถนาไม่เช่นนั้น
ก็จะสมปรารถนา ไม่ได้ การจะทำใจให้เป็นสุข ปราศจากทุกข์แม้พอสมควรขณะใกล้จะดับจิต คือ
การเลือกชีวิตในภพชาติใหม่ให้มีความสุขปราศจากทุกข์ได้พอสมควร แต่การจะสามารถทำใจให้เป็นเช่นไร
 ในเวลาใกล้จะดับจิตนั้นก็มีใช่จะไม่มีทำได้ทันที โดยมิได้มีความคุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนั้นมาก่อน 
ฝึกจิตให้คุ้นเคยกับสิ่งดีมีมงคล ความคุ้นเคยกับความรู้สึก อย่างใด อย่างหนึ่ง
คือ มีความรู้สึกอย่างใด อย่างหนึ่ง เสมอๆหรือบ่อยๆ  เนื่องๆ เช่น การท่องพุทโธไว้ในใจเสมอนั่น
ก็คือความคุ้นเคยกับพุทโธความคุ้นเคยกับบุคคลใดที่เคยให้ความเมตตา อุปการะช่วยเหลือ
จะทำให้ใจนึกถึงบุคคลนั้นได้โดยอัตโนมัติ
เมื่อถึงคราวดับขันความคุ้นเคยกับความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งนั้นก็เช่นกัน
 อบรมไว้ให้คุ้นเคยกับความรู้สึกใด เช่นคุ้นเคยกับอารมณ์มีพระ พุทโธหรือคุ้นเคยกับการท่องพุทโธ
เมื่อถึงเวลาคับขันใจจะไปยึดมั่นเกาะเกี่ยวกับอะไรอื่นที่ไม่คุ้นเคย
แต่จะไปเกาะอยู่กับ พระ พุทโธที่เป็นยอดสิริมงคลทั้งปวงย่อมได้รับสิริมงคล นั้น
อันจำนำให้พ้นพาลภัยใหญ่น้อย ความคุ้นเคยกับสิ่งดี  มีมงคลจึงเป็นความสำคัญอย่างยิ่ง
ทุกคนผ่านชีวิตในอดีตชาติมาแล้วเป็นอันมานับภพชาติไม่ถ้วน
 มีความคุ้นเคยกับเรื่อราวหรืออารมณ์ต่างๆ มาแล้วมากมาย  คุ้นเคยกับเรื่องราวหรืออารมณ์ใดมาก
ใจยึดมั่นผูกพันข้องติดอยู่กับเรื่องใดอารมณ์ใดมากมาแต่อดีตชาติ
ผลของความยึดมั่นผูกพันนั้นจะนำมาสู่ภพชาติปัจจุบัน