มีมิตรเลวมีเพื่อนเลว ย่อมมีมารยาทเลว และที่เที่ยวเลว
เมื่อความต้องการเกิดขึ้นสหายเป็นผู้นำสุขมาให้ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร 
ย่อมมีผู้บูชาในที่ทั้งปวงความเป็นสหายไม่มีในคนพาลมารดาเป็นมิตรในเรือนตนมารดาบิดา
ท่านเรียกว่าเป็นพรหมคนคุ้นเคย ไว้ใจกันได้ เป็นญาติอย่างยิ่งหมู่เกวียนเป็นมิตรของคนเดินทาง
ถ้าได้สหายเป็นผู้รอบคอบพึงพอใจและมีสติเที่ยวไปกับเขา สหายเป็นมิตรของคน
 ผู้มีความต้องการเกิดขึ้นเนืองๆผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวแท้ภริยาเป็นเพื่อนสนิทผู้ไม่ประทุษร้ายมิตรย่อมผ่านพ้นศัตรูทั้งปวงถ้าไม่ได้สหายผู้รอบคอบพึงเที่ยวไปคนเดียว
และไม่พึงทำความชั่วความดีที่ทำไว้เองเป็นมิตรตามตัว
ไปเบื้องหน้าประโยชน์ที่มุ่งหมายทุกอย่าง ของผู้มีมิตรพรั่งพร้อม
ย่อมจะสัมฤทธิ์ผลเหมือนโชคช่วย ลูกที่ไม่เลี้ยงพ่อแม่ เมื่อแก่เฒ่าไม่นับว่าเป็นลูกมารดาบิดา
 บุคคลของบุตรบุตรคือฐานรองรับของมวลมนุษย์มารดาบิดา
ท่านเรียกว่าเป็นบูรพาจารย์ (ครูคนแรกของบุตร )ความเคารพรักบำรุงมารดา
นำมาซึ่งความสุขในโลกมิตร เมื่อระลึกถึงธรรมแล้ว
ไม่ยอมทอดทิ้งมิตรในยาม มีทุกข์ภัยถึงชีวิตข้อนี้เป็นธรรมของสัตบุรุษโดยแท้เดินร่วมกัน7ก้าว
ก็นับว่าเป็นมิตรเดินร่วมกัน12ก้าวก็นับว่าเป็นสหาย อยู่ร่วมกันสักเดือนหรือกึ่งเดือนก็นับว่าเป็นญาติ
ถ้านานเกินกว่านั้นไปก็เหมือนกับเป็นตัวเอง แล้วเช่นนี้จะให้เราละทิ้ง 
นายกาลกิณีที่คุ้นเคยกันมานานแล้วเพราะเหมือนญาติพวกพ้องมากย่อมเป็นการดี
 เช่นเดียวกับต้นไม้ในป่าที่มีจำนวนมาก ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่โดดเดี่ยวถึงจะงอกงามใหญ่โตสักเท่าใด
ลมก็พัดให้โค่นลงได้บัณฑิตย่อมปราถนาบุตรที่เป็นอภิชาติหรืออนุชาติ ย่อมไม่ปรารถนาอวชาติบุตร
ซึ่งเป็นผู้ทำลายตระกูล..เราทุกคนๆคนนี้ก็เหมือนกันไม่ได้เป็นอย่างอื่นหรอก 
ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครเป็นครู เป็นอาจารย์เพราะตรัสรู้ธรรมใจน่ะ มันต้องสอนตัวเองให้ผู้อื่นไปสอนปานใด
 มันก็ไม่ฟังมันก็ไม่รู้จัก ถ้าใจ ไม่สอนใจนั่นแหละเป็นครู เป็นอาจารย์คนเราไม่เห็นตัวเองง่ายๆ
เห็นตัวเองยากให้พาใจคิดสักหน่อยทุกๆคนเคยทำบาปมา
เมื่อแก่เฒ่ามาแล้วก็ควรพากันหยุดให้มันเบาบางลงให้มันน้อยลงไป ถอยลงไป
มันไม่มีอะไรหรอกมีเท่านี้แหละให้มันเข้าหาศีลธรรม