นิทานธรรมะ


	ตอน... ชื่อนั้นไม่สำคัญ ณ กรุงพาราณสี ยังมีชายผู้หนึ่งซึ่งมีชื่อแปลกกว่าชาวบ้าน และโดยเฉพาะใครได้ยินได้ฟังแล้วต้องสั่นศีรษะไม่ยอมคบค้าสมาคมทุกราย.....เขาชื่อ กาลกิณี ไงละ ท่านยอดชายนายกาลกิณี มีเพื่อนผู้สูงศักดิ์เป็นถึงเศรษฐีอยู่ในเมืองและต่อมา เมื่อเขายากจนลง ก็เข้าไปอาศัยอยู่กับเศรษฐีผู้ใจดี ก็รับเลี้ยงดูสหายผู้ตกยากด้วยดีเสมอ แม้จะมีใครคัดค้านห้ามปรามไม่ให้รับนายกาลกิณีไว้ในบ้าน เพราะเกรงว่าจะเกิดอัปรีย์ขึ้น เศรษฐีก็มิได้ใส่ใจเพราะถือว่า ชื่อนั้นไม่สำคัญ อยู่ต่อมาวันหนึ่ง เศรษฐีไปธุระที่บ้านส่วนตัวของเขา และได้มอบให้นายกาลกิณีเฝ้าบ้านแทน ตกกลางคืนพวกโจรพากันมาปล้นบ้านเศรษฐี ได้พร้อมใจกันล้อมบ้านเศรษฐีไว้หมด ฝ่ายนายกาลกิณีรู้เข้า จึงปลุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้นทำเสียงเอื้ออึง เป่าสังข์ ตีกลอง ดังสนั่นไปทั้งบ้านเหมือนกับมีมหรสพ พวกโจรเห็นดั่งนั้นเข้าใจว่าเศรษฐีอยู่ในบ้าน จึงพากันทิ้งศาตราอาวุธ เตลิดหนีไป รุ่งเช้า พวกคนใช้ออกมาเห็นศาสตราวุธของพวกโจรแล้ว ก็เก็บเข้าไว้ในบ้าน รอให้เศรษฐีผู้เป็นนายดูและพอเศรษฐีกลับมา ต่างก็พากันมาบอกเศรษฐีว่า “แหม ! ท่านเศรษฐี เมื่อคืนหากไม่ได้นายกาลกิณีแล้ว พวกโจรคงปล้นบ้านแน่ ” แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เศรษฐีฟังโดยตลอดเศรษฐีได้ฟัง ก็กล่าวว่า “ พวกท่านจะให้เราขับไล่ นายกาลกิณีเสียยังไงนี่ ถ้าเราทำตามแล้ว ทรัพย์สมบัติของเราคงไม่เหลือนี่แหละ ท่านจงจำไว้เถอะ ธรรมดาชื่อจะถือเป็นสำคัญไม่ได้ จิตใจที่เมตตากรุณาต่อกันต่างหากที่สำคัญ ” ครั้นแล้ว ได้ให้รางวัลแก่นายกาลกิณีสหายเป็นอันมาก และนับตั้งแต่นั้นมา ทุกคนที่เคยเกลียดชังเขาก็กลับนิยมเลื่อมใส และหันมาคบค้าสมาคมกับเขาโดยทั่วกัน ( คติจากนี้เรื่องนี้...คนที่ชื่อไม่เพราะ ไม่เป็นมงคลนั้นมิใช่หมายความว่าตัวเขาคบไม่ได้เสมอไป เพราะคนจะดีจะชั่วไม่ได้อยู่ที่ชื่อ หากอยู่ที่จิตใจต่างหาก )

	ตอน...สะใภ้เศรษฐี ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.... ยังมีเศรษฐีผู้มีทรัพย์สมบัติมากมายคนหนึ่ง ในเมืองพาราณสี เขามีลูกชายคนเดียวเป็นที่รักของเขาอย่างยิ่ง และครั้นลูกชายเติบโต มีวัยพอสมควรที่จะปลูกฝังเป็นฝั่งเป็นฝา ได้เขาก็ตระเตรียมการเลือกหญิงสาวจะมาเป็นศรีสะใภ้ โดยใช้วิธีให้บ่าวไพร่ เที่ยวตี่ฆ้องร้องป่าวประกาศไปทั่วบ้านทุกตำบล ให้คนทั้งหลายทราบ และส่งลูกสาวของตนมาให้เขาคัดเลือกด้วยตนเองโดยพร้อมหน้าพร้อมตา ในการนี้ได้มีผู้สนใจปรารถนาสมบัติของเศรษฐีและส่งลูกสาวมาแข่งขันชิงตำแหน่งลูกสะใภ้เศรษฐีมากมาย ขณะเดียวกัน เศรษฐีสั่งบ่าวไพร่ให้จัดการต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ครั้นแล้วแทนที่จะเลือกเอาคนสวยที่สุดจากจำนวนนี้มาเป็นศรีสะใภ้ของท่าน ดังที่คนอื่นเขาเลือกกันเศรษฐีกลับเรียก หญิงสาวพวกนั้น ออกมาสัมภาษณ์ที่ละคนโดยตั้งปํญหาถามขึ้นว่า...” เรามีปลาอยู่ตัวหนึ่ง ทำอย่างไรจึงจะกินได้ตลอดทั้งปี ? ” สาวงามพวกนั้น คนแล้วคนเล่า พอได้ยินคำถามต่างก็ยิ้มกริ่ม เพราะเห็นว่า ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก พากันตอบว่า... “ เราก็ทำปลาเค็มไว้สิเจ้าคะ ” “ เราก็ทำปลาร้าไว้สิเจ้าค่ะ ” แต่ละคนแน่ใจว่า ตนเองตอบถูก เพราะถึงยังไงปลานั้น ถ้าไม่ทำอย่างที่ว่าไว้ก็ไม่มีทางจะกินได้ตลอดปี แต่จนแล้ว จนรอด ท่านเศรษฐีกลับส่ายหน้าพร้อมกับตอบว่า “ เสียใจ ไม่ถูกเลยสักนิด เชิญเธอกลับไปได้แล้ว “ สาวงามพวกนั้นได้คำปฎิเสธ และเชิญให้กลับบ้านเช่นนี้รายแล้วรายเล่า จนกระทั้งเหลือรายสุดท้าย ซึ่งพอเธอผู้นั้น เดินเข้ามาใกล้ เศรษฐีถามขึ้นทันทีว่า “ นี่ แม่หนู เรามีปลาอยู่ตัวหนึ่ง ทำอย่างไรถึงจะได้กินตลอดปี ? ” ครั้นได้ยินคำถามดังนั้น แทนที่จะตอบในทันที กลับย้อนถามเศรษฐีว่า....” แล้วท่านเก็บปลาไว้ที่ไหนเจ้าค่ะ ? เศรษฐีเงยหน้ามองเธออย่าง งง ๆ “ เอ๊ะ ! นี่เธอย้อนถามฉันทำไม ? ต้องการปลายังงั้นหรือ ? “ ถ้าได้ก็ดีเจ้าค่ะ “แม่หนูจะเอาไปทำไม “ ฉันต้องการคำตอบปัญหาของฉันต่างหาก มิได้ บอกว่าจะให้ปลาแม่หนูนะ “ ข้าคิดว่าถ้าได้ของจริงมาแสดงให้ท่านดู พร้อมกับตอบปัญหาท่านไปด้วยก็จะเป็นการดีมากเจ้าค่ะ ถ้าท่านไม่หนักใจได้โปรดจัดการให้ข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ “ เอา ตกลง จะเอายังงั้นก็ได้ “ เศรษฐีหันมาสั่งคนใช้ให้นำปลาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งมาให้หญิงสาวตามความประสงค์ทันที ฝ่ายหญิงสาวผู้นั้น เมื่อได้ปลามาแล้ว ก็วางปลาลงตรงหน้าเศรษฐี พร้อมกับหันไปขอมีดจากคนใช้มาสับปลาออกเป็น 3 ท่อน เสร็จแล้วอธิบายให้เศรษฐีฟังว่า.. ท่านเจ้าค่ะ ปลาตัวนี้ข้าตัดออกเป็น 3 ท่อน ท่อนหัวข้าจะส่งไปฝากญาติบ้านเหนือ ท่อนหางเก็บไว้กินเอง ส่วนท่อนกลางจะส่งไปฝากญาติบ้านใต้ อย่างนี้ข้าเชื่อว่าปลาตัวนี้ต้องช่วยให้ข้าได้มีปลากินตลอดปี ตามความประสงค์ของท่านแน่ ๆ เพราะญาติบ้านเหนือ และญาติบ้านใต้ เมื่อได้ของฝากแล้ว ก็ต้องระลึกถึงข้าและส่งปลากลับมาฝากข้าเป็นการตอบแทนเสมอไป ถูกไหมเจ้าคะ ? “ เศรษฐีได้ฟังดั่งนั้น ก็หัวเราะขึ้นเสียงลั่นด้วยความชอบอกชอบใจ “ เออ ถูก แล้ว......ถูก ของหนู เอาละเป็นอันว่า แม่หนูตอบปัญหาฉันถูก และแม่หนูนี่แหละ คือผู้เหมาะสมจะเป็นลูกสะใภ้ของฉัน จึงจัดงานแต่งงานให้ลูกชายของเขาอย่างสมเกียรติ (คติจากเรื่องนี้สอนไว้ว่า....การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่คนบ้านใก้ลเรือนเคียง ย่อมช่วยให้เรามีกินมีใช้ไม่อดไม่อยากไปตลอดทั้งปีเพราะเมื่อเรามีไมตรีต่อเขา เขาย่อมมีไมตรีตอบสนองต่อเราเช่นกัน )

	ตอน....รักกันดีกว่าชังกัน ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.....ณ กรุงพาราณสี ตอนนั้นมีงานมหรสพประจำปี ที่สนุกสนานอย่างยิ่ง ชาวเมืองทั่วหน้าตลอดจน เทวดา นาค ครุฑ ต่างก็มาชุมนุมกันดูมหรสพ ด้วยความเพลิดเพลินเจริญใจที่สุด ก็แล ขณะนั้น มีพญานาคตนหนึ่งมาจากบาดาลแปลงเพศเป็นมนุษย์มายืนดูมหรสพกับเขาบ้าง และมันช่างบังเอิญอะไรเช่นนั้น ที่ซึ่งพญานาคเข้าไปยืนนั้น เป็นข้างหลังของพญาครุฑศรัตูตัวฉกาจซึ่งแปลงร่างกายเป็นมนุษย์มาดูมหรสพกับเขาเหมือนกัน และขณะที่ดูมหรสพเพลินๆ อยู่นั่นเอง พญานาคเอามือไปพาดไหล่พญาครุฑเข้าอย่างลืมตัว พอพญาครุฑหันขวับมาดูรู้ได้ทันทีว่าเป็นนาค ดวงตาทั้งคู่ลุกวาวขึ้นมาอย่างน่ากลัว ฝ่ายพญานาคก็ดุจเดียวกัน ครั้นเห็นดวงตาอันแสนน่ากลัวเข้า ก็รู้ว่าเป็นพญาครุฑ มันตกใจกลัวตัวสั่นงันงกขึ้นมาทันใด และโดยไม่ต้องรีรออีกต่อไป เผ่นแนบออกไปทางท่าน้ำอย่างเร็วรี่ พญาครุฑก็ไล่กวดติดตาม หมายจะลากคอมาฉีกเนื้อกินเป็นอาหารให้ได้ ในครั้งนั้นมีดาบสองค์หนึ่ง อยู่ที่บรรณศาลาริมฝั่งแม่น้ำ และขณะนั้นท่านเปลี่ยนผ้าไว้ริมแม่น้ำ และลงอาบน้ำอยู่ในลำธาร พอพญานาคหนีมาถึงตรงนั้นและเหลือบไปเห็นผ้าของดาบสเข้า ก็ฉุนคิดได้ว่า....... “ ดีละ เราจะอาศัยดาบสนี้แหละหลบพญาครุฑ ” ครั้นแล้ว จัดแจงร่ายมนต์แปลงร่างตัวเองเป็นเหมือนแก้ว เข้าไปหลบซ่อนอยู่ในผ้าเปลือกไม้ของดาบส ฝ่ายพญาครุฑเมื่อได้ไล่กวดมาถึง ครั้นเห็นพญานาคเข้าไป ซ่อนอยู่ในผ้าของดาบสก็ไม่กล้าเลิกผ้าขึ้นมันจึงร้องบอกดาบสขึ้นว่า “ พระผู้เป็นเจ้า...นาคหนีข้าพเจ้าหลบอยู่ในผ้าของพระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้ายำเกรงพระผู้เป็นเจ้า ถึงจะหิวสักปานใด ก็ไม่กล้าจับนาคที่อยู่ในผ้าของท่านมากินได้ “ ดาบสได้ฟังดังนั้น ก็ตอบว่า... “ ถ้าอย่างนั้น ท่านจงอย่าได้ฆ่าแกงเขาเลย เราขอร้อง และหากท่านหิวจริงๆ เราจะจัดอาหารดีๆ ให้ไปศาลาของเราเถอะ ว่าแล้วดาบสก็ขึ้นจากน้ำ หยิบเอาผ้าเปลือกไม้มานุ่ง แล้วพาทั้งสองไปยังบรรณศาลา จัดอาหารอย่างดีมาให้ทั้งพญาครุฑและพญานาคกิน แล้วสอนให้ทั้งสองรักใคร่กันและกัน โดยยึดเมตตาธรรม ทั้งสองเลื่อมใสและเชื่อฟังดาบส และสาบาลตนจะเป็นมิตรรักใคร่กันและกันไปตลอดอายุขัย (คติเรื่องนี้..........ความเมตตารักใคร่กันและกัน เป็นธรรมประจำโลก ไม่ว่าคนหรือสัตว์ หากยึดธรรมข้อนี้ ไว้อย่างมั่นคงแล้ว จะพบกับสันติสุขตลอดชีวิตจะหาไม่ )