การให้ธรรมะเป็นทาน ชนะการให้ทั้งปวง
กายกับจิตเราได้มาแล้ว มีอยู่แล้ว ได้มาจากบิดามารดาพร้อมบริบูรณ์แล้ว จะทำให้เป็นศีล
ก็รีบทำ ศีลมีอยู่ที่เรานี้แล้วรักษาได้ไม่มีกาลได้ผล ผู้มีศีลย่อมเป็นผู้องอางกล้าหาญ ผู้มีศีลย่อมมีความสูข ผู้จักมั่งคั่งบริบูรณ์ สมบูรณ์ ไม่อด ไม่อยาก ไม่จน ก็เพราะรักษาศีลได้สมบูรณ์ จิตดวงเดียว เป็นศีล เป็นสมาธิ เป็นปัญญา ผู้มีศีลแท้ เป็นผู้หมดเวร หมดภัย..

ถ้าเรา ปฏิบัติธรรม ดีแล้ว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านก็คงจะสงเคราะห์เราเองละนะ ถ้าเราตั้งใจ
ปฏิบัติธรรม จริง ถ้าไม่เกินกฏแห่งกรรม ท่านสงเคราะห์แน่ (คิดว่าอย่างนั้นนะ) แต่เท่าที่ตัวเราประสบมาก็คือหน้าที่การงาน เริ่มดีขึ้น ฐานะเริ่มมั่นคง  และการเข้าวัดทำบุญบ่อยๆ
เริ่ม ปฏิบัติธรรม ไม่นานนัก  สิ่งต่างๆก็เริ่มดีขึ้นมาตามลำดับ หากมีเวลาที่จะ ปฏิบัติธรรม
 ได้ด้วยยิ่งดีมากบางครั้งยังเคยคิดว่า อยากจะมีเวลามากๆไปศึกษาธรรมมะ และได้ปฏิบัติธรรม กับเขามั่ง ได้ ปฏิบัติธรรม แบบนี้ รู้สึกสบายใจหลายอย่าง  และเคยมีบางครั้งที่ชีวิตแย่ๆเราก็
หาทางออกด้วยการไปนั่ง วิปัสสนาญาณ  ยังพิจารณาให้เข้าถึงจิตใจเพื่อจะเบื่อหน่ายใน
การเกิดแล้วจิตรัก " พระนิพพาน " ยังน้อยเกินไปเท่านั้นเอง (ทำให้รู้ว่ามนุษย์เกิดมาเพื่ออะไร )

    หายนะที่เกิดในชาตินี้ด้วยเหตุ 10
 1. ถูกกล่าวตู่ เพราะเหตุที่มุสาวาท
 2. แตกกับเพื่อน เพราะที่กล่าวปิสุณาวาจา
 3. ได้ยินแต่คำที่ไม่ถูกหู เพราะผรุสวาจา
 4. ได้ยินแต่คำอัปมงคล เพราะพูดเหลวไหล
 5. ยากจนเพราะให้ทานอย่างเสียมิได้
 6. ถูกลวง เพราะประพฤติมิจฉาชีพ
 7. เกิดในตระกูลเลว เพราะดื้อด้าน
 8. มีกำลังน้อย เพราะริษยา
 9. ผิวพรรณน่าเกลียด เพราะโกรธจัด
 10. โง่เง่า เพราะไม่ไต่ถามนักปราชญ์บัณฑิต