“ ชีวิต ” หรือ ชาตินี้....ทุกคนมีชาติกำเนิดไม่เหมือนกัน ไทยก็มี จีนก็มี เแขกก็มี ฝรั่งก็มี..มีชาติมีตระกูลไม่เสมอกัน ตระกูลสูง ก็มี ตระกูลต่ำก็มี มีสติปัญญาไม่ทัดเทียมกัน ฉลาดหลักแหลมก็มี โง่เขลาเบาปัญญาก็มี..มีฐานะต่างระดับกัน ร่ำรวยก็มี จนก็มี ความแตกต่างกันนานานับประการ เหล่านี้ ล้วนเป็นเครื่องชี้ในกรรมและผลของกรรม เห็นความมีภพชาติในอดีตและของแต่ละชีวิต ในชาติปัจจุบันที่เกิดมาต่างกันในชาตินี้ เพราะผลกรรมไว้ต่างกัน ในชาติอดีต แม้ไม่ต้องการมีความทุกข์ ในภพหน้า...ก็ต้องทำใจไม่มีความทุกข์เสียตั้งแต่ในภพชาติปัจจุบันนี้ ไม่ปรารถนาเป็นอะไร ไม่ปรารถนาเป็นอย่างไรในชาติหน้า..ก็ต้องทำใจ คือทำใจ ไม่ให้เกาะเกี่ยวข้องอยู่กับอะไรนั้นกับอย่างไรนั้น ตั้งแต่ในปัจจุบันชาติ จึงจะสมปรารถนา ไม่เช่นนั้นก็จะสมปรารถนา ไม่ได้ การจะทำใจให้เป็นสุข ปราศจากทุกข์...แม้พอสมควรขณะใกล้จะดับจิต คือ การเลือกชีวิตในภพชาติใหม่ ให้มีความสุข ปราศจากทุกข์ได้พอสมควร แต่การจะสามารถทำใจให้เป็นเช่นไร ในเวลาใกล้จะดับจิตนั้น ก็มีใช่จะไม่มีทำได้ทันที โดยมิได้มีความคุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนั้นมาก่อน ฝึกจิตให้คุ้นเคยกับสิ่งดีมีมงคล ความคุ้นเคยกับความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่ง คือ มีความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอๆ หรือบ่อยๆ เนื่องๆ เช่น การท่องพุทโธไว้ในใจเสมอ นั่นก็คือความคุ้นเคยกับพุทโธ ความคุ้นเคย กับบุคคลใดที่เคยให้ความเมตตา อุปการะช่วยเหลือจะทำให้ใจนึกถึงบุคคลนั้น ได้โดยอัตโนมัติเมื่อถึงคราวดับขัน ความคุ้นเคยกับความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งนั้นก็เช่นกัน อบรมไว้ให้คุ้นเคยกับความรู้สึกใด เช่นคุ้นเคยกับอารมณ์มีพระ พุทโธ หรือคุ้นเคยกับการท่องพุทโธ เมื่อถึงเวลาคับขันใจจะไปยึดมั่นเกาะเกี่ยวกับอะไรอื่นที่ไม่คุ้นเคยแต่จะไปเกาะอยู่กับ พระ พุทโธที่เป็นยอดสิริมงคลทั้งปวงย่อมได้รับสิริมงคล นั้นอันจำนำให้พ้นพาลภัยใหญ่น้อย ความคุ้นเคยกับสิ่งดี มีมงคลจึงเป็นความสำคัญอย่างยิ่งทุกคนผ่านชีวิตในอดีตชาติมาแล้วเป็นอันมานับภพชาติไม่ถ้วน มีความคุ้นเคยกับเรื่อราว หรืออารมณ์ต่างๆ มาแล้วมากมาย คุ้นเคยกับเรื่องราวหรืออารมณ์ใดมากใจยึดมั่นผูกพันข้องติดอยู่กับเรื่องใดอารมณ์ใดมากมาแต่อดีตชาติ ผลของความยึดมั่นผูกพันนั้นจะนำมาสู่ภพชาติปัจจุบัน..
มือแห่งบุญ * มือแห่งบาป เป็นที่เห็นกันอยู่ว่า ทุกคนมีชีวิตที่มิได้ราบรื่นเสมอไป ไม่มีสุขตลอดชีวิต ไม่มีทุกข์ตลอดชีวิตไม่พบแต่สิ่งดีงามตลอดชีวิต ไม่พบแต่สิ่งชั่วร้ายตลอดชีวิตแต่ละคนพบอะไรๆ ทั้งดีทั้งร้ายหนักบ้างเบาบ้าง โดยที่บางทีก็ไม่เป็นที่เข้าใจว่า ทำไมจึงต้องเป็นเช่นนั้น เช่นบางคนเกิด ในครอบครัวที่ต่ำต้อยลำบากยากจน พอเกิดได้ไม่นานเงินทองจำนวนมาก ก็เกิดในครอบครัวเป็นลาภลอยของมารดาบิดาบ้าง เป็นความได้ช่องโอกาสทำธุระกิจการงานบ้างใครๆก็ต้องพูดกันว่า ลูกที่เกิดใหม่นั้นเป็นผู้มีบุญ ทำให้บิดามารดามั่งมีศรีสุข ถ้าไม่คิดให้ดีก็เหมือน จะเป็น การพูดไปเรื่อยๆไม่มีมูล ความเป็นจริงและ ทั้งผู้พูดผู้ฟังมักจะไม่ใส่ใจพิจารณา ให้ได้ความรู้สึกลึกซึ้งจริงจัง แต่ถ้าพิจารณากันให้จริงจัง ด้วยการคำนึงถึงเรื่องกรรมและการให้ผลของกรรม ก็น่าจะเชื่อได้ว่าเด็กที่เกิดใหม่นั้น...เป็นผู้มีบุญมาเกิด ผู้มีบุญ คือ ผู้ที่ทำบุญทำกุศลทำคุณงามความดีไว้มากมากในอดีตชาติ อันความเกิดขึ้นของผู้มีบุญนั้น ย่อมเกิดขึ้นพร้อมกับมีบุญห้อมล้อมรักษา แม้ชนกกรรมนำให้เกิดจะนำให้เกิดลำบาก แต่เมื่อบุญที่ทำไว้มากกว่ากรรมไม่ดี ที่นำให้ลำบากก็จะต้องถูกตัดรอนด้วยอำนาจของกุศลกรรม คือ บุญอันยิ่งใหญ่กว่า คือการเกิดมามารดาบิดายากจน มือแห่งบุญก็จะต้องเอื้อมมาโอบอุ้มให้พ้นความลำบากยากจนให้มั่งมีศรีสุขควรแก่บุญที่ทำไว้ ผู้ที่เกิดในที่ลำบากยากจน แต่เมื่อมีบุญเก่าได้กระทำไว้มากมายเพียงพอ มือแห่งบุญก็จะเอื้อมมาโอบอุ้ม ให้พ้นความยากลำบากได้อย่างรวดเร็ว พ้นความยากจนดั่งปาฎิหาริย์ มีตัวอย่างให้เห็นอยู่เด็กบางคนทำบุญทำกุศลไว้ดี แต่ชนกกรรมนำไปให้เกิดกับมารดาบิดา ที่ยากแค้นแสนสาหัส พอเกิดมารดาบิดาก็หาช่องทางช่วยให้ลูกพ้นความเดือดร้อน นำไปวางไว้หน้าบ้านผู้มั่งมีศรีสุข ที่รู้กันทั่วว่าเป็นผู้มีเมตตา แล้วเด็กนั้นก็ได้เป็นสุข อยู่ในความโอบอุ้มของมือแห่งบุญ ควรแก่บุญที่เขาได้กระทำไว้ แต่เด็กบางคนเกิดในที่ต่ำต้อยยากไร้และเป็นผู้มิได้ทำบุญทำกุศลมาในอดีตชาติเพียงพอ ย่อมไม่มีมือแห่งบุญมาโอบอุ้มเขาให้พ้นความลำบากยากจน แม้เมื่อมารดาบิดาจะพยายามเสี่ยงนำเขาไปวางในที่หวังว่าจะมีผู้ดีมีบุญเงินมานำ ไปอุปการะเลี้ยงดู ความไม่มีบุญทำไว้ก่อน..ทำให้ไม่เป็นไปดั่งสมปรารถนาของผู้เป็นบิดามารดาเขาอาจจะถูกทิ้งอยู่ตรงที่ที่ถูกนำไปวางและสิ้นชีวิตไป.. ณ..ที่นั้นอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายอาจจะทรมารด้วย...ความหนาว..ความร้อน..ความหิว..โดยหาผู้ช่วยเหลือไม่ได้และผู้เป็นมารดาอาจถูกจับไปรับโทษอาญานั่นเป็นอำนาจอันยิ่งใหญ่นักของกรรมอย่างแท้จริง.........
