ผู้มีปัญญาเฉลียวฉลาด  ย่อมตั้งตนได้  ด้วยต้นทุนแม้น้อย เหมือนคนก่อไฟน้อยขึ้น
ฉะนั้นควรทำวันคืนไม่ให้เปล่าจากประโยชน์น้อยหรือมาก  เพราะวันคืนผ่านบุคคลใดไปชีวิต
ของบุคคลนั้น ย่อมพร่องจากประโยชน์นั้นเตรียมกิจสำหรับอนาคตให้พร้อมไว้ก่อน 
อย่าให้กิจนั้นบีบคั้นตัว เมื่อถึงเวลาต้องทำเฉพาะหน้าเมื่อได้เพียรพยายามแล้ว
 ถึงจะตาย ก็ชื่อว่าตายอย่างไม่มีใครติเตียน ไม่ว่าในหมู่ญาติ หมู่เทวดา  หรือว่าพระพรหม
ทั้งหลายสิ่งใดเป็นหน้าที่ กลับทอดทิ้งเสีย ไพล่ไปทำสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่ คนเหล่านั้นมัวประมาทอยู่
ความหมักหมมภายในตัวเขา ก็พอกพูนยิ่งขึ้นเป็นคนควรหวังเรื่อยไป บัณฑิตไม่ควรท้อแท้
  เราเห็นประจักษ์มากับตนเอง เราปรารถนาอย่างใด ก็ได้สมตามนั้นผู้ที่ทำการงานลวก ๆ
โดยมิได้พิจารณาใคร่ครวญให้ดี  เอาแต่รีบร้อนพรวดพราดจะให้เสร็จ  การงานเหล่านั้น 
ก็จะก่อความเดือนร้อนให้ เหมือนตักอาหารผู้ถึงพร้อมด้วยศีล  มีปัญญา มีใจมั่นคงดีแล้ว
ปรารภความเพียร  ตั้งตนไว้ในธรรม ในกาลทุกเมื่อ ย่อมข้ามโอฆะที่ข้ามได้ยากผู้ถึงพร้อมด้วย
ศีล  มีปัญญา  มีใจมั่นคงดีแล้วปรารภความเพียร ตั้งตนไว้ในธรรมในกาลทุกเมื่อ 
ย่อมข้ามโอฆะที่ข้ามได้ยากท่านทั้งหลายจงเห็นความเกียจคร้านว่าเป็นภัย
 และ เห็นการปรารภความเพียรว่าปลอดภัย แล้วปรารภความเพียรเถิด นี้เป็นพุทธานุศาสนี