เราต้องการความเมตตาปรานี..จากคนอื่นฉันใดบุคคลทั้งหลาย ก็ยังต้องการความปรานีจากเราเหมือนกันฉะนั้นอารมณ์ใจของเราก็คิดไว้เสมอว่าเราจะรักคนและรักสัตว์ นอกจากตัวเราเหมือน กับเรารักตัวเรา
 เราจะสงสารเขาเหมือนกับที่ เราต้องการให้คนอื่น
เขาสงสารเรา  เมื่อบุคคลอื่นใดใครได้ดีหรือว่า
สมมุติว่าถ้าเรามีลาภสักการะเรามีความดี ถ้าคนอื่น
มาแสดงความยินดีด้วยเราก็พอใจ ฉะนั้นเวลาที่เขาได้ดีแทนที่เราจะอิจฉาริษยา เราก็พลอยยินดีกับความดีของเขา ทำใจให้สบายแบบนี้และอีกประการหนึ่ง 
จะมีอะไรก็ตามที ที่มันมีอารมณ์ขัดข้องใจ เป็นไปตามสภาวะของโลก  เช่น ความแก่  ความป่วย  ความตาย อารมณ์ที่เราชอบใจบ้างไม่ชอบใจบ้าง 
นี่การพลัดพราก  จากของรักของชอบ
มันเกิดขึ้นมันของประจำโลก   ถือว่า นี่เป็นเรื่อง

ธรรมะเพื่อความสวัสดีแห่งชีวิต
ความกตัญญูกตเวที
ศีลเท่านั้นเป็นเลิศในโลกควรทำตามถ้อยคำ
ของผู้เอ็นดูพึงหลีกเลี่ยงกรรมชั่ว
ความผูกโกรธดั่งไฟสุม
ขอนเห็นเขาได้ดีทนอยู่ไม่ได้จงเอา
ชนะความรู้สึกแข่งดีพุทธวิธีแก้ความหวาดกลัวตน
ที่ฝึกดีแล้วย่อมเป็นที่พึ่งที่ดี

ใดมีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม เหมือนย่านทรายคลุมไม้สาละ ผู้นั้นชื่อว่าทำตนเหมือน
 ถูกผู้ร้ายคุมตัวบัณฑิตพึง ตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อนแล้ว จึงสอนผู้อื่นภายหลัง จึงไม่มัวหมองชัยชนะใด กลับแพ้ ได้ชัยชนะนั้น ไม่ดีชัยชนะ ที่ดีถ้าสอนผู้อื่นฉันใด  พึ่งทำตนฉันนั้นผู้ฝึกตนดีแล้วควรฝึกผู้อื่นได้ยินว่าตนแลฝึกยากกรรมไม่ดี และไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ทำได้ง่ายส่วน
กรรมใดดีและเป็นประโยชน์  กรรมนั้นแลทำได้ยากอย่างยิ่งถึงผู้ใดจะชนะเหล่าชนได้พันคน
พันครั้งในสงครามก็หาชื่อว่าผู้ชนะยอดเยี่ยมไม่ ส่วนผู้ใดชนะตนคนเดียวผู้นั้นแลชื่อ
ว่าผู้ชนะยอดเยี่ยมในสงครามไม่ควรใส่ใจคำแสลงหูของผู้อื่น ไม่ควรแส่มองธุระที่เขาทำ
และยังไม่ทำควรตั้งใจตรวจตราหน้าที่ของตนนี่แหละ  ทั้งที่ทำแล้วและยังไม่กระทำตนเอง
นี่แหละสำคัญกว่า สำคัญกว่าเป็นไหนๆตระเตรียมตนไว้ให้ดีก่อนแล้วต่อไปก็จะได้สิ่งที่รัก
มีมิตรเลวมีเพื่อนเลว ย่อมมีมารยาทเลวและที่เที่ยวเลวเมื่อความต้องการเกิดขึ้น
สหายเป็นผู้นำสุขมาให้ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร ย่อมมีผู้บูชาในที่ทั้งปวงความเป็นสหายไม่มี
ในคนพาล มารดาเป็นมิตรในเรือนตนมารดาบิดา ท่านเรียกว่าเป็นพรหมคนคุ้นเคย ไว้ใจกันได้ เป็นญาติอย่างยิ่งหมู่เกวียน  เป็นมิตรของคนเดินทางถ้าได้สหายเป็นผู้รอบคอบ พึงพอใจและมีสติเที่ยวไปกับเขาสหายเป็นมิตรของคน ผู้มีความต้องการเกิดขึ้นเนืองๆ  ผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวแท้ภริยาเป็นเพื่อนสนิทผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร  ย่อมผ่านพ้นศัตรูทั้งปวงถ้าไม่ได้สหายผู้รอบคอบ พึงเที่ยวไปคนเดียวและไม่พึงทำความชั่วความดีที่ทำไว้เอง  เป็นมิตรตามตัวไปเบื้องหน้าประโยชน์ที่มุ่งหมายทุกอย่าง ของผู้มีมิตรพรั่งพร้อม ย่อมจะสัมฤทธิ์ผลเหมือนโชคช่วยลูก
ที่ไม่เลี้ยงพ่อแม่เมื่อแก่เฒ่า ไม่นับว่าเป็นลูกมารดาบิดา บุคคลของบุตรบุตร  คือฐานรองรับของมวลมนุษย์มารดาบิดา  ท่านเรียกว่าเป็นบูรพาจารย์ ( ครูคนแรกของบุตร  )  ความเคารพรักบำรุงมารดา นำมาซึ่งความสุขในโลกมิตร เมื่อระลึกถึงธรรมแล้ว  ไม่ยอมทอดทิ้งมิตรในยามมีทุกข์ภัยถึงชีวิตข้อนี้เป็นธรรมของสัตบุรุษโดยแท้เดินร่วมกัน 7 ก้าว ก็นับว่าเป็นมิตรเดินร่วมกัน 12ก้าว
 ก็นับว่าเป็นสหาย อยู่ร่วมกันสักเดือนหรือ   กึ่งเดือน ก็นับว่าเป็นญาติ ถ้านานเกินกว่านั้นไป 
ก็เหมือนกับเป็นตัวเอง แล้วเช่นนี้จะให้เราละทิ้งนายกาลกิณีที่คุ้นเคยกันมานานแล้วเพราะเหมือนญาติพวกพ้องมาก ย่อมเป็นการดี  เช่นเดียวกับต้นไม้ในป่าที่มีจำนวนมาก  ต้นไม้ที่ขึ้น
อยู่โดดเดี่ยว ถึงจะงอกงามใหญ่โตสักเท่าใด ลมก็พัดให้โค่นลงได้บัณฑิตย่อมปราถนาบุตรที่เป็นอภิชาติ  หรืออนุชาติ ย่อมไม่ปรารถนาอวชาติบุตร  ซึ่งเป็นผู้ทำลายตระกูล..เราทุกคนๆ
คนนี้ก็เหมือนกันไม่ได้เป็นอย่างอื่นหรอกทุกวันนี้ก็ไม่มีใครเป็นครู เป็นอาจารย์เพราะตรัสรู้ธรรม ใจน่ะ มันต้องสอนตัวเองให้ผู้อื่นไป สอนปานใด มันก็ไม่ฟังมันก็ไม่รู้จักถ้าใจ ไม่สอนใจนั่นแหละเป็นครู เป็นอาจารย์  คนเราไม่เห็นตัวเองง่ายๆ   เห็นตัวเองยาก ให้พาใจคิดสักหน่อย
ทุกๆคนเคยทำบาปมาเมื่อแก่เฒ่ามา แล้วก็ควรพากันหยุด ให้มันเบาบางลง ให้มันน้อยลงไป
ถอยลงไปมันไม่มีอะไรหรอก มีเท่านี้แหละ ให้มันเข้าหาศีลธรรม