ใครนะที่รักฉัน
ใครกันที่เฝ้าห่วงหา
ใครที่จริงใจตลอดมา
อยากรู้ไหมว่าคือใคร
คนคนนั้นก็คือเธอ
คนที่ห่วงใยเสมอยามฉันเจ็บป่วย
คนที่คอยบังคับกินยาทุกครั้งไป
คนคนนั้นจะใช่ใครถ้าไม่ใช่เธอ
เป็นห่วงคอยตักเตือน
เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา
เป็นคนที่รักและเข้าใจเรา
นี่แหละเค้า***ใช่เลย
พ่อแม่ของเราเอง

รักไหนเลยเทียบทันอันรักแม่
รักแน่วแน่จริงใจไม่หน่ายแหนง
แม่อบรมพร่ำสอนตอนเยาว์วัย
แม้ยามทุกข์ยากแม่พร่ำสอนจนผ่อนคลาย
เป็นเหมือนห่วงห้วงสัมพันธ์อันสดใส
ทุกข์เพียงไดแม่ทนหม่นเพื่อลูกรัก
แม่ยอมอดให้ลูกอิ่มยิ้มสู้มัน
ลูกซึ้งใจใยรักจากคุณแม่
จะกี่ปีกี่เดือนไม่มีหมด
ไม่เคยลดจากเดิมหรือเหินห่าง
ลูกผิดพลั้งยังอภัยให้ทุกที
ทำทุกอย่างให้ลูกนี้มีความสุข
แม้แม่ทุกข์ลำบากมากแค่ไหน
ต้องตรากตรำทำงานหนักสักเพียงไร
หวังให้ลูกได้ดีมีความสุข
ลูกๆทุกคนจงตระหนักต้องรักแม่
ต้องติดต่อไก้ลชิดไม่เบื่อหน่าย
ยามแม่ป่วยไข้ไม่สบาย
ต้องขวนขวายรักษาพยาบาล
กตัญญูรู้คุณบุญส่งให้
อันความดีทำไว้ให้เนิ่นนานอย่าระราน
 “ ดุด่าแม่  ”  ขอเตือนใจ

งานวันเกิดยิ่งใหญ่ใครคนนั้น
ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง
วันเกิดส่งชีพสั้นเร่งวันตาย
อีกมุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้
หญิงแก่แก่นั่งหงอยและคอยหาย
โอ้ . . . วันนั้นเป็นวันอันตราย
แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์
วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่
เจ็บท้องแท้เท่าไหร่มิได้บ่น
กว่าอุ้มท้องกว่าจะคลอดรอดเป็นคน
เติบโตจนบัดนี้นี่เพราะใคร
แม่เจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น
 กลับเป็นวันลุกฉลองกับผ่องใส
ได้ชีวิตแล้วก็หลงระเริงใจ
ลืมผู้ให้ชีวิตอนิจจา
ไฉนจึงเรียกกันว่า"วันเกิด" วันผู้ให้กำเนิดจะถูกกว่า
คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา
 ให้มารดาคุณเป็นสุขจึงถูกแท้
ควรที่จะคุกเข่ากราบเท้าแม่
ระลึกถึงพระคุณอบอุ่นแท้
นั่นแหละคนที่ให้ชีวิตเราเกิดมา