* บุคคลใดให้ทานด้วยตัวเอง แต่ไม่ชักชวนคนอื่น ตายจากชาตินี้ไปแล้ว            ไปเกิดชาติใหม่จะมีทรัพย์สมบัติมาก จะเป็นคนร่ำรวย เป็นเศรษฐี  มหาเศรษฐี แต่ว่าขาดเพื่อน ขาดคนเป็นที่รัก มันจะโดดเดี่ยวแย่เหมือนกัน

* บุคคลผู้ใดดีแต่ชักชวนบุคคลอื่น แต่ว่าตัวเองไม่ให้ทานท่านบอกว่า                ตายจากชาตินี้ไปแล้วไปเกิดชาติใหม่ มีพรรคพวก แต่ยากจน

*  บุคคลใดให้ทานด้วยตัวเองแล้วก็ชักชวนบุคคลอื่นด้วย ตายจากชาตินี้            ไปแล้วไปเกิดชาติใหม่จะเป็นคนร่ำรวยมากด้วย                                                    แล้วก็มีเพื่อนมีบริวารมีมิตรสหายมาก นี่เรียกว่ามีความสุข  

*  บุคคลใดไม่ให้ทานด้วยตัวเองไม่ชักชวนบุคคลอื่นด้วย ตายจากชาตินี้

ไปเกิดชาติใหม่ จะไม่มีทรัพย์สมบัติ เป็นคนยากจนเข็ญใจ เป็นยาจก

ขอทานแล้วขอก็ไม่ค่อยจะได้ ไม่มีใครเขาอยากจะให้ มีแต่คนรังเกียจ

1.    จิตใจของเราพร้อมที่จะให้ทานเป็นปกติ

2.    จิตพร้อมในการทรงศีล

3.    จิตพร้อมในการทรงเนกขัมมะเป็นปกติ เนกขัมมะก็แปลว่าการ        ถือบวช บวชผมยาว บวชผมสั้น บวชโกนหัว ไม่โกนหัว ได้ทั้งนั้น

4.    จิตพร้อมที่จะใช้ปัญญาเป็นเครื่องประหัตประหารอุปาทานให้

พินาศไป

5.    วิริยะ มีความเพียรทุกขณะ ควบคุมใจไว้แสมอ

6.    ขันติ มีทั้งอดทั้งทน อดกลั้นต่อสิ่งที่เป็นปฎิปักษ์

7.    สัจจะ ทรงตัวไว้ตลอดเวลาว่าเราจะจริงทุกอย่างไม่มีอะไร                  ในคำว่าไม่จริงสำหรับใจเรา ในด้านของการทำความดี

8.    อธิษฐานบารมี ตั้งใจไว้ให้ตรงโดยเฉพาะ

9.    เมตตาบารมี สร้างอารมณ์ความดีไม่จำเป็นศัตรูกับใคร                             มีความรักตนเสมอด้วยบุคคลอื่น

10.  อุเบกขาบารมี วางเฉยเข้าไว้ในเมื่อร่างกายมันไม่ทรงตัว                  อย่างที่เธอเป็นในวันนี้